Maandag 20 juli 2015
Wauw! Na 1,5 jaar voorbereiden is het vandaag eindelijk zo
ver. Mijn wekker ging vanochtend al om 05:15 uur, en een uur later zaten heit,
mem en ik al in de auto richting Schiphol. Daar aangekomen zochten we naar de
andere stafleden, de mannen stonden al bij de incheckbalie te wachten. Het was
maar een kwestie van een paar tellen en kwamen de eerste deelnemers al
aanlopen. En dan start ook mijn rol als staflid, vragen beantwoorden, ouders te
woord staan en behulpzaam zijn. Het scheelt dat ik al bekend ben met de rol als
deelnemer en in dat opzicht veranderd er niet heel veel. Want behulpzaam zijn
is een tweede natuur en vragen beantwoorden hoort er nu eenmaal bij. Het
verschil is dat ik nu een specifieke taak heb en de verantwoordelijkheid draag
over een mooie groep mensen.
De taken die we flink wat maanden geleden verdeeld hadden,
worden nu werkelijkheid en krijgen vorm. Zo gingen Jan & Jos de koffers
wegen en met tie-rips vastmaken. Mattias ging de bult met kinderwerkspullen
verdelen over de tassen. Ik had de taak om de paspoorten terug te geven, dit
heb ik samen met Nynke gedaan. Het was gelijk ook een goede work-out, zowel
fysiek als mentaal. Want het was heen en weer rennen, springen over tassen om
de juiste persoon bij het paspoort te vinden. Ondanks dat ik goed opgelet heb
tijdens het voorbereidingsweekend, lijkt het wel dat iedereen er anders
uitziet. Maar het parcours met hindernissen van ouders, tassen en de
schipholkarretjes hebben we overleefd. Ondanks dat we nog lang niet in
Bangladesh waren, hebben we de eerste zweetdruppels al gespot. Of zal het in
Bangladesh nog erger zijn?
Bij een project gaan er ook bouwkisten, kinderwerktassen en
een tas met medicatie mee. Hierdoor moesten drie stafleden (Cees, Jos en ik)
twee tassen van elk tien kilo mee, dit is omdat de vliegmaatschappij dertig
kilo toestaat. Van World Servants mogen we ieder 18 kilo mee, daardoor is er
dus ruimte over voor deze speciale bagage. Maar jeetje, wat een uitdaging om
twee tassen a tien kilo te maken. Ik heb nog nooit zo vaak op een weegschaal
gestaan en ik heb het gevoel dat ik voor komend jaar genoeg op dat ding gestaan
heb. De ene keer was ik weer 200 gram zwaarder en het ander moment weer
lichter. Mijn tassen werden alleen maar geen tien kilo, wat ik er ook maar
uithaalde of weer van de ene tas naar de andere deed. Het was zeker een puzzel,
die volgens onze weegschaal afgekeurd werd. Want ik kon absoluut mijn tassen
niet op het goede gewicht krijgen. Waardoor ik vervolgens niet meer wist wat ik
nu nog uit de tassen kon halen. Dus heb ik het zo gelaten en de gok genomen.
Maar toen kwamen Jos en Jan met hun weging… en bleek dat het me toch gelukt
was: de eerste tas woog 9,6 kilo en de ander 10,4 kilo. Dus ik vind het perfect
genoeg! Ik zelf mocht een bouwkist inchecken en deze samen met de anderen die “speciale
bagage” hadden naar een daarvoor bestemde band brengen.
Toen we weer bij de groep kwamen, zijn we in een
alfabetische kring gaan staan. Dit als buddycheck reminder. Na een speech van
Cees kregen we wel 15 minuten tijd om afscheid te nemen van onze ouders en
anderen die ons naar Schiphol hadden gebracht. Door de reacties vanuit de groep
begrepen we dat 5 minuten meer dan voldoende waren om afscheid te nemen van de
uitzwaaiers.
Dus met z’n allen door de douane en opzoek naar gate G. Daar
aangekomen konden we nog naar wat winkeltjes enzovoort. En al vrij snel konden
we boarden bij Turkisch airlines voor onze vlucht naar Istanbul. Tijdens deze
relatief korte vlucht (3,5 uur) heb ik een leuke film kunnen kijken. Toen we
uit het vliegtuig stapten was het een heerlijk weertje met de zon en zo’n 31
graden, de luchtvochtigheid was hier nog prima te doen. Ik ben benieuwd hoe dat
over 10 uren in Dhaka zal zijn. Op deze luchthaven moesten we flink doorstappen
om onze volgende vlucht te halen. En tijdens die vlucht zit ik nu dit te
schrijven, wel om 01:15 uur plaatselijke tijd, zo’n 11286 meter boven de grond
met een temperatuur van -41 graden. Waarvan ik trouwens niks van merk in het
vliegtuig, want wat is het hier toch warm!!
We zijn nu zo halverwege deze vlucht. Sommigen doen een
poging om te gaan slapen of kijken de zoveelste film, spelen tetris of doen een
nachtwandeling. En ik ben bezig met het schrijven van dit verhaal. Mathijs en
ik hebben net samen een actiefilm gekeken. Ik twijfel nog wat ik zo nog even ga
doen, zal ik nog een leuke film starten? Of een poging tot slapen doen? De
ervaring leert dat slapen niet echt lukt, daarbij komt dat we op de een na
laatste rij (rij 37) zitten en dat vliegtuigpassagiers vaak moeten plassen of
gewoon wandelen. Ik denk dat het een film word, het kan nu nog…
Liefs, Janny
