De eerste dag in Bangladesh

Dinsdag 21 juli 2015

Gevoelsmatig heeft de vlucht niet extreem lang geduurd. Er was veel afwisseling tussen film kijken, spelletjes spelen, kletsen en slapen. Ik denk dat ik het hele stuk boven India geslapen heb, dat zal zo’n twee uren geweest zijn. Toen we waren geland duurde het lang voordat we uit het vliegtuig kwamen, we zaten immers helemaal achterin het vliegtuig. Toen we eenmaal uit het vliegtuig kwamen, kwamen we opnieuw achteraan te staan in een mega-lange rij voor de douane. Alle rijen krompen, behalve de onze. Hierdoor konden we wel even staan en wennen aan de nieuwe geuren en omgeving. Ook konden we de toiletten uittesten en voor de deur staan wachten, want van een slot op de deur was geen sprake. Binnen was het nog niet heet, zoals ik wel had verwacht.

We hebben lang in de rij staan wachten, we konden gelukkig wel wat kletsen met elkaar en het was erg gezellig. Maar eenmaal bij de douane kwam ik er ook achter waarom het zo lang had geduurd. De man kon amper een woord Engels spreken en hij grapte wat in het rond. Waar Paul en ik ook in trapten, want hij wees naar Paul toen ik bij hem stond en vroeg aan mij “is that your nephew?”. Waardoor ik natuurlijk omkeek en hij helemaal in een deuk lag.. tsja..

Nadat we onze tassen hadden, gingen we nog een laatste plaspauze houden. Waardoor we bij de banden voor de bagage kwamen, dit was nog al wat, alle mensen daar (voornamelijk mannen) stonden daar te schreeuwen en maakten gekke geluiden. Daarna zijn we richting de uitgang gelopen en kregen we een rose of een witte gladiool, het was een prachtig gebaar richting onze groep om ons welkom te heten. Met de gladiool in onze hand stapten we naar buiten en daar merkten we inderdaad de luchtvochtigheid en warmte van Bangladesh. Het zweet brak ineens uit, iedereen begon met glimmen en brilglazen werden wazig.

Als we om ons heen keken zagen we allemaal hoge hekken en daar stonden allemaal mensen achter naar ons te kijken. Het gaf een apart gevoel, we wisten niet helemaal goed wat we moesten denken en voelen. Nadat we onze tassen in de truck hadden gelaten konden we lopend naar de bus.
In het kleine, warme stukje wat we gelopen hebben werden we aangekeken door heel veel mensen. Vrouwen in de meest prachtige kleurrijke jurken, kinderen en allerlei verschillende mannen. De een had een oranje baard, de ander geen baard, maar over het algemeen zijn de mensen erg klein.

Het was een erg luxe bus waar we in terecht kwamen, zeker in vergelijking met de verschillende auto’s en bussen die we zagen staan op de paarkeerplaats. De rit door Dhaka was indrukwekkend, bij de eerste rotonde stonden we al helemaal vast tussen alle bussen, tuktuk’s, riksja’s en ander verkeer. Iedereen toetert naar elkaar en er lopen allerlei dieren over straat. Het is een kwestie van voorrang nemen en toeteren. Als we door down town Dhaka rijden zie je overal metalen platen huisjes. Je kan zien dat men hier over het algemeen veel buiten leeft, want de huisjes zijn absoluut niet groot. De meeste fietsenhokken in Nederland zijn nog groter of luxer. En dan besef ik me dat ik nog maar net op de plaats van bestemming ben en dat het me al aangrijpt hoe de mensen hier leven. Er zitten geen ramen in de kleine huisjes en ze liggen alsware helemaal in de greppel. Het maakt me nieuwsgierig hoe ze ervan binnen uit zien en wie weet kom ik er nog achter in de komende drie weken.

De stad wordt afgewisseld met zulke metalen krotjes en grote appartementencomplexen. Zo bizar, hoe arm en rijk afgewisseld wordt. Onderweg heb ik langs de weg honden, kippen, koeien, katten enzovoort gezien. Alles loopt over straat en het zorgt weer voor veel getoeter. De tuktuks en riksja’s (fietstaxi’s) gaan kriskras door het andere verkeer heen, er is 1 woord voor het verkeer hierzo en dat is: CHAOS! Maar gelukkig is onze buschauffeur een ervaren toeterraar en manoeuvreert hij zich prima door het chaotische verkeer heen. Ik zat op de 2^e rij van de bus, dus ik kon af en toe door het voorraam kijken. Nou ik zal je vertellen dat is niet altijd een aanrader. Vaak gaat het net op het nippertje goed en hoor je weer getoeter.

Om richting Khulna te reizen moesten we de rivier e Padma oversteken, dit deden we door op een feerry te gaat met de bus. De ferry werd helemaal vol overgebracht met allerlei andere auto’s, motoren, vrachtauto’s en bussen, het leek wel een soort tetris. In Fardipur hebben we een korte pauze gehad, er was thee en cola en hele hete nootjes, die zeker even uitgetest moesten worden.

We konden merken dat we allemaal niet goed hadden geslapen, want tijdens de hobbelige route is iedereen is slaap gewiegd. Als ik dan toch even de ogen open had zag ik een mooie groene natuur, met veel mensen langs de weg en spelende kinderen in het water. Dieren op en langs de weg. En de typische tuktuks met stapels en stapels spullen. Na uren in de ijskoude bus (Ja, de airco werkte perfect! Gevoelstemperatuur was iets van 0 graden) zijn we aangekomen bij Rev. Abdul Wahud Memorial Hospital.

Het Rev. Abdul Wahud Memorial Hospital heeft een groot terrein, waar een hek omheen staat. De bouwplaats is direct zichtbaar, de fundering en de eerste verdieping is al klaar, dus alleen het skelet van het gebouw staat. Alleen de muren met daarbij de ramen moeten er nog in komen. Want het plafond wordt op dit moment omhoog gehouden door bamboe.

In ons verblijf (het appartement waar normaal de zusters en sommige dokters verblijven) hebben we de kamers verdeeld en de klamboe’s opgehangen. Dat was een hele uitdaging, maar ik was blij met mijn opklapklamboe. Het zal alleen nog een hele uitdaging worden op hem weer in te klappen, maar het uitklappen ging perfect!

Om drie uur s ’middags hadden we onze eerste lunch hierzo, verassend genoeg was het rijst. De eerste keer rijst van de vele keren rijst die we zouden krijgen, vermoed ik. Het scheelt dat ik er al op ingesteld ben, ik hoop dat de rest van de groep ook er op ingesteld is.

De tafels waren ingedekt, maar we zagen direct dat niet alles aanwezig was. Het bestek mistte, dus we gingen eten op de Bengaalse stijl: met onze handen zonder bestek. Ik kreeg zoveel opgeschept door Abdul dat ik het echt amper op kon krijgen. Ik heb wel zoveel mogelijk doorgezet, maar het ging me echt niet lukken.

We konden daarna lekker rustig aan doen en wat relaxen. Om 19:00 aten we ons avondeten, rijst, vis, boontjes met kip. Het was een goede maaltijd, met deze keer al bestek. Dus dat ging ook nog eens extra makkelijk!

Na het eten zijn Mattias en ik bij de apotheek gaan zitten om ons GMG van de volgende dag voor te bereiden. Daarnaast hebben we de dag ook even door gesproken en hoe we alles ervaren hebben. Cees zat ook bij de apotheek, bij de apotheek is WiFi, dus dat is echt een luxe probleem!! Niet dat het voor ons nodig is, want niemand heeft een telefoon o.i.d. bij zich. Maar Cees kan zo de berichten makkelijk uploaden op de website van World Servants en de groetjes lezen. De eerste groetjes zijn al binnen! Er zijn ook al enkele voor mij binnen, maar Cees houdt ze nog goed geheim.. waah veel te spannend voor mij! ;) 

Liefs, Janny

Dag 1 - vliegreis

Maandag 20 juli 2015

Wauw! Na 1,5 jaar voorbereiden is het vandaag eindelijk zo ver. Mijn wekker ging vanochtend al om 05:15 uur, en een uur later zaten heit, mem en ik al in de auto richting Schiphol. Daar aangekomen zochten we naar de andere stafleden, de mannen stonden al bij de incheckbalie te wachten. Het was maar een kwestie van een paar tellen en kwamen de eerste deelnemers al aanlopen. En dan start ook mijn rol als staflid, vragen beantwoorden, ouders te woord staan en behulpzaam zijn. Het scheelt dat ik al bekend ben met de rol als deelnemer en in dat opzicht veranderd er niet heel veel. Want behulpzaam zijn is een tweede natuur en vragen beantwoorden hoort er nu eenmaal bij. Het verschil is dat ik nu een specifieke taak heb en de verantwoordelijkheid draag over een mooie groep mensen.

De taken die we flink wat maanden geleden verdeeld hadden, worden nu werkelijkheid en krijgen vorm. Zo gingen Jan & Jos de koffers wegen en met tie-rips vastmaken. Mattias ging de bult met kinderwerkspullen verdelen over de tassen. Ik had de taak om de paspoorten terug te geven, dit heb ik samen met Nynke gedaan. Het was gelijk ook een goede work-out, zowel fysiek als mentaal. Want het was heen en weer rennen, springen over tassen om de juiste persoon bij het paspoort te vinden. Ondanks dat ik goed opgelet heb tijdens het voorbereidingsweekend, lijkt het wel dat iedereen er anders uitziet. Maar het parcours met hindernissen van ouders, tassen en de schipholkarretjes hebben we overleefd. Ondanks dat we nog lang niet in Bangladesh waren, hebben we de eerste zweetdruppels al gespot. Of zal het in Bangladesh nog erger zijn?

Bij een project gaan er ook bouwkisten, kinderwerktassen en een tas met medicatie mee. Hierdoor moesten drie stafleden (Cees, Jos en ik) twee tassen van elk tien kilo mee, dit is omdat de vliegmaatschappij dertig kilo toestaat. Van World Servants mogen we ieder 18 kilo mee, daardoor is er dus ruimte over voor deze speciale bagage. Maar jeetje, wat een uitdaging om twee tassen a tien kilo te maken. Ik heb nog nooit zo vaak op een weegschaal gestaan en ik heb het gevoel dat ik voor komend jaar genoeg op dat ding gestaan heb. De ene keer was ik weer 200 gram zwaarder en het ander moment weer lichter. Mijn tassen werden alleen maar geen tien kilo, wat ik er ook maar uithaalde of weer van de ene tas naar de andere deed. Het was zeker een puzzel, die volgens onze weegschaal afgekeurd werd. Want ik kon absoluut mijn tassen niet op het goede gewicht krijgen. Waardoor ik vervolgens niet meer wist wat ik nu nog uit de tassen kon halen. Dus heb ik het zo gelaten en de gok genomen. Maar toen kwamen Jos en Jan met hun weging… en bleek dat het me toch gelukt was: de eerste tas woog 9,6 kilo en de ander 10,4 kilo. Dus ik vind het perfect genoeg! Ik zelf mocht een bouwkist inchecken en deze samen met de anderen die “speciale bagage” hadden naar een daarvoor bestemde band brengen.

Toen we weer bij de groep kwamen, zijn we in een alfabetische kring gaan staan. Dit als buddycheck reminder. Na een speech van Cees kregen we wel 15 minuten tijd om afscheid te nemen van onze ouders en anderen die ons naar Schiphol hadden gebracht. Door de reacties vanuit de groep begrepen we dat 5 minuten meer dan voldoende waren om afscheid te nemen van de uitzwaaiers.

Dus met z’n allen door de douane en opzoek naar gate G. Daar aangekomen konden we nog naar wat winkeltjes enzovoort. En al vrij snel konden we boarden bij Turkisch airlines voor onze vlucht naar Istanbul. Tijdens deze relatief korte vlucht (3,5 uur) heb ik een leuke film kunnen kijken. Toen we uit het vliegtuig stapten was het een heerlijk weertje met de zon en zo’n 31 graden, de luchtvochtigheid was hier nog prima te doen. Ik ben benieuwd hoe dat over 10 uren in Dhaka zal zijn. Op deze luchthaven moesten we flink doorstappen om onze volgende vlucht te halen. En tijdens die vlucht zit ik nu dit te schrijven, wel om 01:15 uur plaatselijke tijd, zo’n 11286 meter boven de grond met een temperatuur van -41 graden. Waarvan ik trouwens niks van merk in het vliegtuig, want wat is het hier toch warm!!

We zijn nu zo halverwege deze vlucht. Sommigen doen een poging om te gaan slapen of kijken de zoveelste film, spelen tetris of doen een nachtwandeling. En ik ben bezig met het schrijven van dit verhaal. Mathijs en ik hebben net samen een actiefilm gekeken. Ik twijfel nog wat ik zo nog even ga doen, zal ik nog een leuke film starten? Of een poging tot slapen doen? De ervaring leert dat slapen niet echt lukt, daarbij komt dat we op de een na laatste rij (rij 37) zitten en dat vliegtuigpassagiers vaak moeten plassen of gewoon wandelen. Ik denk dat het een film word, het kan nu nog…

Liefs, Janny  

Welkom op mijn blog!

Dag allemaal!

Het mocht even duren, maar ik hoop jullie te verblijden met mijn blog over Bangladesh! 

Vorige week zat ik in Heino voor de afsluiting van het project, we hebben met de staf het project geëvalueerd en we hebben een groot deel van de groep weer mogen ontmoeten. Er stonden verschillende activiteiten op het programma, waardoor het een geweldig weekend was. Ik zal hier ook nog wel wat leuke video's en foto's delen. 

Voor mij was het World Servants festival ook een deadline voor het afschrijven van de dagverslagen die we tijdens Bangladesh met z'n allen geschreven hadden. Hiervan heb ik een mooi verslag gemaakt en met de groep gedeeld. Hierdoor kwam mijn eigen verhaal wat op de achtergrond, ik wil niet iets half doen en daarom heb ik ervoor gekozen om vanaf nu bezig te gaan met mijn eigen dagverslagen. Het voordeel ervan is dat ik nog weer extra kan nagenieten van mijn geweldige project. En een leuke bijkomstigheid: jullie mogen met me meegenieten! 

Net zoals met mijn vorige blog zal ik alle dagen posten en hoop ik dat jullie een goede indruk krijgen van hoe ik dit project beleefd heb. 

Ik zie jullie reactie graag tegemoet!! 

Liefs, Janny